Bevallingsverhaal: Anne en haar badmeesters.

Mijn uitgerekende datum is drie dagen geleden. Ik probeer nog zo veel mogelijk te genieten van de rust, maar merk dat het wachten me zwaar valt. Mijn eerste dochter is een paar dagen voor de uitgerekende datum geboren. Blijkbaar had ik verwacht dat dat nu ook zo zou zijn, maar morgen is een mooie datum. Misschien heeft onze tweede dochter daarop gewacht. Om het lot een beetje te helpen, vraag ik mijn man Kurt om mijn voeten te masseren voor het slapengaan, en dan specifiek het gebied tussen mijn hielen en mijn enkels. Van de yogajuf heb ik geleerd dat in die zone drukpunten zitten die in verbinding staan met de baarmoeder en die bij activering weeën zouden kunnen opwekken.

Na de massage gaan we slapen, maar hoera, niet voor lang. Ik weet niet of het door de massage komt, maar iets voor middernacht word ik wakker van een wee. De voorbije nachten heb ik wel vaker kramp gevoeld dus ik wacht even af of dit het echte werk is. Vrij snel krijg ik nog een wee en nog een. Ik maak Kurt wakker en zeg hem dat het eindelijk begonnen is.

Ik begin de weeën te timen. Ze duren ruim een minuut en er zit maar 3 a 4 minuten tussen. Ze zijn heel heftig maar ik kan ze goed aan, liggend op mijn zij in bed en diep naar mijn buik ademend. Ik moet naar de wc en daar komt weer een wee, gelijk gevolgd door een nieuwe. Dit is niet fijn, zo in de koude badkamer. Ik heb het gevoel dat ik geen kant op kan. Zodra de wee weer weg is kruip ik snel weer ons warme bed in. Kurt is inmiddels weer weggedommeld en ik maak hem wakker: dit gaat hard, tijd om de verloskundige te bellen. Hij zegt dat hij graag nog even wil douchen maar dat lijkt me een slecht plan. Eerst maar even afwachten wat de verloskundige van mijn toestand vindt en dan kijken we wel verder. Kurt belt haar rond half een en rond een uur is ze er. De weeën blijven onverminderd heftig en snel na elkaar komen. Soms worden er twee weeën aan elkaar vastgeplakt lijkt wel. Ik voel de endorfine waardoor ik me heerlijk kan ontspannen aan het einde van een wee.

Ze staat erop, omdat ik bij mijn vorige bevalling vrij veel bloed verloren heb.

Ik heb nu ruim een uur weeën. Jessica, de verloskundige, meet mijn ontsluiting. 8 centimeter. Ze wil meteen naar het ziekenhuis vertrekken. Ik vraag of we dat wel zouden doen, maar ze staat erop, omdat ik bij mijn vorige bevalling vrij veel bloed verloren heb omdat mijn placenta niet vanzelf kwam. Gelukkig is mijn schoonvader er inmiddels ook. Die past vannacht op onze dochter.

In de gang vertelt Jessica dat ze achter ons aan zal rijden naar het ziekenhuis. Ze legt uit dat het zou kunnen dat mijn vliezen breken onderweg en dat ik, als ik een drukgevoel krijg, moet doorademen en niet mag meepersen. Mocht dat onmogelijk zijn, dan moeten we stoppen aan de kant van de weg en komt ze naar ons toe. Ik zeg haar dat het vast zo’n vaart niet zal lopen en dat de kou misschien de weeën wat zal vertragen. Ze hoopt het ook.

Wanneer ik in de auto stap, zie ik dat het 1:11 is. Ik bedenk dat onze dochter op die mooie datum geboren zal worden, 1-2-12. 

In het ziekenhuis aangekomen rijdt Kurt me in een rolstoel naar een verloskamer.  Een verpleegster neemt mijn gegevens op en vraagt of een coassistent erbij mag blijven. Ik vind het goed, op voorwaarde dat ze stil is, dat het niet te druk wordt. Tijdens het noteren van mijn gegevens ziet de verpleegster dat ik uit België kom. Ze begint vrolijk te vertellen dat ze uit Brabant komt, vlak bij de grens. In dit soort gezellig geklets heb ik helemaal geen zin. Een goed moment om mijn geboorteplan voor te leggen. Kurt deelt het uit aan de aanwezigen: de verloskundige (die had het al gelezen), de verpleegster en de coassistent.

Ik heb daarvoor de metafoor opgesteld dat de zorgverleners zich opstellen als badmeesters.

In het plan staat duidelijk opgeschreven dat ik wil dat iedereen stil is, zodat ik me kan concentreren op de weeën en de ontspanning daartussen. Ik heb er ook in staan dat ik het alleen wil doen, zonder coaching over het persen enzo. Ik heb daarvoor de metafoor gebruikt (uit Hypnobirthing Tha Mongan Method) dat ik graag wil dat de zorgverleners zich als badmeesters opstellen: als het goed gaat, me rustig laten zwemmen; als het mis dreigt te gaan, ingrijpen. Ik geloof erin dat mijn lichaam weet wat het moet doen, dat is een mantra dat ik de voorbije maanden regelmatig tegen mezelf heb herhaald. Jessica vraagt of het goed is dat ze even weggaat, maar dat wil ik niet. Het voelt veilig met haar in de buurt. Ze blijft in een hoekje van de kamer zitten.

Na verloop van tijd krijg ik een drukgevoel. Ik vraag Jessica of ze nog even wil voelen voordat ik probeer de baby naar buiten te werken, maar dat hoeft niet wat haar betreft. Ik ga op mijn knieën zitten op het ziekenhuisbed, mijn handen op het opgerichte hoofdeinde en probeer mijn baby naar beneden te ademen op de persweeën, zoals ik dat geleerd heb bij de cursus hypnobirthing. Dat gaat een tijdje goed, totdat ik het gevoel heb dat ik mee moet persen. Mijn lichaam kan niet anders. Ik zit inmiddels op de baarkruk, Kurt zit achter me en Jessica op een krukje voor me. Ik pers mee en voel dat er wat gebeurt. Met een enorme kracht breken mijn vliezen, het lijkt wel of ze exploderen. Jessica krijgt een flinke plens over zich heen. Ze zegt dat ze het niet erg vindt, de schat.

Het is bijna ondoenbaar, maar het lukt me.

Ik kan nu niet anders dan meepersen op de weeën. Het doet behoorlijk pijn. Meer dan ik me herinner van mijn vorige bevalling. Ik jammer en kreun, heb het er zwaar mee. De ontspanning tussen de weeën is heerlijk, hangend in Kurt’s armen. Ik heb het gevoel dat het niet echt opschiet dus ga weer op het bed zitten, op mijn knieën, hangend op het opstaande hoofdeinde. Ik pers uit alle macht mee en wil net op mijn rug gaan liggen als ik de moeder aller persweeën voel en het ineens enorm voel branden tussen mijn benen. Het hoofdje staat. Jessica vraagt me de volgende perswee weg te zuchten in plaats van mee te persen, om uitscheuren te vermijden. Het is bijna ondoenbaar, maar het lukt me. Op de volgende perswee wordt het hoofdje geboren, dan volgen de schouders en Jessica vraagt me nog één keer te persen en daar is ons meisje, samen met een enorme plens vruchtwater. Ze wordt aangepakt door Jessica en Kurt, zoals we het wilden. Voordat ik haar zie, hoor ik haar al schreeuwen. Ze wordt in mijn armen gelegd, ik draai me om en ga liggen. Ik voel me enorm opgelucht en uitgeput. Ik krijg meteen een prik in mijn been om de placenta te laten komen. Die komt gelukkig vlot, niet zoals de vorige keer.

Dit gevoel is fantastisch!

Ik krijg een hele hoop lakens en dekens over me heen. Op mijn blote borst ligt onze dochter, een mutsje over haar heen en een doek om haar warm te houden. Naast me zit Kurt mee te genieten. Dit gevoel is fantastisch. Ik lig bij te komen van een enorme prestatie in een lekker warm bed met de grootste beloning warm op mijn borst tegen me aan: onze prachtige dochter, 4060 gram, geboren op 1-2-12 om 03:04, na een bevalling van zo’n 3,5 uur. Dat was het wachten waard!

Tot slot

Ik ben heel blij met het geboorteplan dat ik heb opgesteld. Ik heb het gevoel dat het helemaal ging zoals ik het wilde: rustig, zonder pijnstilling en op eigen kracht. De verpleegkundige zei meerdere keren dat ze onder de indruk was van de absolute rust die ik uitstraalde. Ik was, voor een barende vrouw, best relaxed, blijkbaar. Mede met dank aan de zwangerschapyoga en de hypnobirthing.

Over De Geboortenis

Deze blog is in 2010 geïnitieerd door Hester Appelman, zwangerschapscoach. Sinds juni 2012 is deze blog onderdeel van de Stichting De Geboortenis, bestaande uit Christine Derksen, Minna Sangi en Nienke Stoop. De stichting heeft als doel het oprichten van een informatieplatform, het bundelen van zorg rondom de bevalling in regio Zutphen, het aanbieden van bijscholing aan zorgverleners en op termijn het realiseren van een geboortehuis.
Dit bericht werd geplaatst in Bevalling, Zwangerschap en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s