Bevallingsverhaal: “Nu dat jij er bent….”

30 september 2010… rond 6.15 uur

“Steven, Steven; wakker worden; volgens mij begint het nu echt’’. Met deze woorden word ik wakker. Ik heb mijn partner Steven eerder deze week ook al een aantal keren wakker gemaakt, alleen voelt het deze keer anders… Ergens; diep van binnen weet ik; het gaat gebeuren… Wat ik nu voel zal uiteindelijk; vraag me niet hoe; leiden tot de bevalling van ons kindje.

Ik besluit om te gaan douchen en vraag Steven of hij het bad al heeft opgepompt. Al vanaf jongs af aan weet ik dat ik in bad wil (ga) bevallen. Steven zegt dat hij dit zal doen en daarbij dat het zeer waarschijnlijk nog wel even duurt voordat het echt ‘los zal barsten’. Ik ben echter een vasthoudend persoon dus sta erop dat het bad klaarstaat en volgepompt wordt met water.

(Bron)

Steven stelt voor dat ik nog even ga liggen op bed; maar bij de eerste de beste wee roep ik wie OOIT heeft bedacht dat een barende vrouw op bed moet gaan liggen. Aan mij niet besteed dus; dus ik ga lekker lang onder de douche staan. Terwijl ik onder de douche sta merk ik dat wanneer ik de oefeningen van zangles doe, ik de weeën best goed kan handelen. De oefening is dat ik eerst uitadem – en na die uitademing vanzelf inadem en op de uitademing die daarop volgt m’n buik voel en ‘hmmmmmmmm’ neurie. Dit geeft mij zachtheid en en kracht tegelijk en volgens mij vindt ons kindje dit ook fijn.

Als ik beneden kom staat het bad inmiddels klaar; het water wordt erin gepompt. Ik heb mijn pyjama aan en loop wat door de kamer. Als ik een wee voel ga ik de zangoefening doen en op die manier gaat het redelijk- daarbij weet Steven ook gelijk dat er een wee is, hij hoort dit aan mijn ‘ge – hmmmmmmmm’.

Ondertussen belt Steven de verloskundige (uit bed) en vraagt wanneer ze komen. Zij zullen rond half 9 bij ons zijn.

Het bad is gevuld en ik popel om erin te gaan! Ik heb veel gelezen en ook gehoord dat je vooral niet te vroeg in bad moet gaan zitten. Kenmerkend voor mij is dat ik me daar niet zoveel (lees niks) van aantrek en op dit moment al helemaal niet. Ik heb zin om in bad te gaan en dus doe ik dat. Tegelijk voel ik me ook kwetsbaar; het is een raar gevoel samen te voelen; kwetsbaarheid en kracht. Ik vind het heerlijk in bad. Lekker liggen met de handen op mijn buik, contact maken met ons kindje… Straks is hij/zij er…

We weten nog steeds niet wat ‘het’ wordt, lang heb ik gedacht dat het een meisje is. Toch; toen we de jongensnaam hadden ‘bedacht’ (of eigenlijk kwam de naam letterlijk uit de lucht vallen) wist ik dat dat wel heel erg goed bij ons kindje paste. Toch weten we niks zeker en blijft het dus best wel een beetje spannend.

 8.30 uur

De verloskundige komt binnen. “wauw; het is Monique” juich ik vanbinnen. Er is ook een stagiaire mee, haar naam is Joanne. “Hee, dat is ‘toevallig’ “ wanneer we een dochter zouden krijgen was dat de meisjesnaam. Op dat moment weet ik innerlijk zeker dat het een jongetje is; 2 Joanne’s in onze huiskamer, dat klopt niet. Ik besteed er echter niet teveel aandacht aan; heb momenteel wel andere ‘bezigheden’…….

Bij binnenkomst van de verloskundigen zegt Monique gelijk dat ik goed bezig ben. Ze hoort me ‘hmmmm’-en en zegt dat ze het prachtig vindt. “Zo heb ik het ooit op de opleiding geleerd” zo zegt ze; “alleen veel vrouwen weten niet meer dat je op die manier met de weeën om kunt gaan; of durven geen geluid te maken.” Eerlijkheidshalve kan ik opmerken dat ook ik wel even twijfelde over mijn ge- ‘hmmmm ‘ toen ze binnenkwamen…

Joanne meet de ontsluiting en zegt dat ik 4 cm ontsluiting heb. Het gaat dus echt door nu; voor mij een geruststellende bevestiging. Na de controles gaan de verloskundigen weer weg en geven aan rond het middaguur weer langs te komen.

Ondertussen verstrijken de uren; de weeën worden steeds pijnlijker en als ik het zo nu en dan niet houd dan leun ik graag even op Steven. Even mijn lieve man vasthouden, de vader van ons kindje.

Echter brandt er nog een ander verlangen in me; ik wil mijn vader bellen. Dit idee suist door mijn hoofd maar in eerste instantie kets ik het weg. “Wie belt haar vader nu midden in een bevalling”. Nee, dat is not-done, doen we niet. Echter; het idee blijft door mijn hoofd gaan. Ik moet even naar de w.c. en bij terugkomst kan ik het niet meer voor me houden. Ik zeg tegen Steven: “ ik wil mijn vader bellen”. Steven reageert engiszins vragend…. “je vader bellen?”. Maar ik zeg dat ik voel dat ik dat moet doen.

En dus… bel ik mijn vader…. Het is inmiddels net na 11 uur. Ik pak de telefoon, draai zijn mobiele nummer en hoor dat’ie overgaat. Mijn vader neemt op ‘mei heit’ (met je vader; in het Frysk). ‘Mei Thea’ beantwoord ik; en ik zeg er gelijk achteraan “ ik heb weeën en het doet heeeeeeeeeeeeel veel pijn’. Mijn vader reageert hierop weer met “lieve lieve lieveschat; WAAR is Steven” . Ik zeg hem dat hij bij me is, maar verder kom ik niet uit mijn woorden. Door het horen van mijn vaders’ stem is de emotie bij mij helemaal losgebarsten. Ik huil en huil en huil; tranen stromen over mijn wangen. Ik druk de telefoon in Steven zijn handen en laat me door hem troosten. Hij rondt snel het gesprek af en is er helemaal voor me. Het bad is inmiddels aangevuld met warm water en ik ga er weer lekker in zitten. Ik voel dat de weeën anders worden; iets is er verandert al kan ik daar nu niet veel bij stilstaan.

Om kwart voor 12 geef ik aan dat ik wil dat de verloskundigen NU weer komen omdat ik mee ga persen. Of het nu mag of niet; mijn lichaam is ‘in charge’ momenteel en zij zegt dat ik mee mag persen.

Rond 12 uur zijn de verloskundigen er weer en de controles zijn goed. Daarbij wordt de ontsluiting gevoeld en inderdaad; volledige ontsluiting! Ik hoor de verloskundige nog zeggen ‘ zelfs geen randje’. Oh wat was ik blij, ik had al eens van iemand gehoord over ‘dat randje’ (bij haar wilde het niet verder, blablabla; voor mij gelukkig niet van toepassing.

Ik ging meepersen, of beter gezegd nog meer meevoelen en in dat gevoel druk geven. Steven was inmiddels bij me in bad gekropen. Eerst zat ik heel keurig op het bankje in het bad; Monique adviseerde me echter om (net zoals toen ze binnenkwamen) op handen en voeten te gaan zitten. Dat voelde inderdaad beter. Verder deed Monique eigenlijk niks. Ik vond dat heel wonderlijk; ze zat aan tafel en gaf me eigenlijk gewoon het gevoel (zonder woorden zonder daden; puur door er te zijn) dat ik dit kon. Later noemde ze dat ze mij ‘geboren om te baren’ vond en dit al de eerste keer in de praktijk had gezien. Ondertussen ging ik door met mee-duwen wanneer mijn lichaam dit aangaf en liet ik weer los wanneer ik dat voelde.

Eerlijk gezegd had ik gedacht (haha; daar heb je het denken) dat wanneer de persweeën eenmaal beginnen; het kindje er zomaar is. Dit was dus niet zo; het ging stukje bij beetje. Monique gaf daarin aan dat het fantastisch ging; juist doordat het zo natuurlijk ging en zo mooi geleidelijk.

Bij het meeduwen voelde ik al wel steeds meer dat er ‘iets’ uit me kwam. Ik was echter zo in mijn lichaam gekeerd dat ik er niet bewust bij stilstond dat het ons kindje was. Toen Steven mij dan ook vroeg om eens te voelen; was ik helemaal emotioneel en reageerde ik met de woorden ‘ons kindje, ik voel ons kindje!!!’

Hierna draaide ik me om en ging ik voor Steven zitten, hij had de handen mooi om me heen en kon me goed steunen (al zei hij soms wat teveel en had ik zoiets van ‘jaja, blabla; hou je maar stil, ik luister van binnen).

OP het moment dat ik me omgedraaid had kon ik ons kindje (het hoofdje) zien. Dit was een wonderlijk, mooi en tegelijk onwerkelijk gevoel. Ik had op dat moment geen weeën dus ik zat daar, met ons kindje half uit me…..

Nadat de weeën even uitbleven stelde de verloskundige voor dat ik rustig ging drukken om te kijken of er dan al meer beweging in zou komen. Dit gebeurde inderdaad na een paar keer drukken en zo zagen we ons kindje stukje bij beetje in het water glijden…. Als laatste de billetjes en ‘hop’ daar waren ook de voetjes; Steven had hem al vast en legde hem op mijn buik….

Zo’n groot wonder; zo bijzonder……..Ons kindje; bij ons; zo welkom…..

We zaten nog ongeveer 20 minuten in bad met zijn 3en en toen de nageboorte eruit kwam had Steven Lukas vast en kon ik naar hen kijken bij de laatste keer ‘meedrukken’.

Steven heeft ook de navelstreng doorgeknipt en zo waren we alle 3 los, maar toch oh zo met elkaar verbonden.

Ik voelde me na de bevalling erg goed (van de verloskundigen mocht ik ook zeker in de top5 mooiste bevallingen en wellicht zelfs op nr 1 – natuurlijk ging het daar niet om; ik voelde me echt intens Dankbaar dat ik zo’n mooie, wonderlijke badbevalling had mogen meemaken. Zo bewust, zo puur, zo vanuit mezelf………

Als je in mijn ogen kijkt
 lijkt de wereld stil te staan


De wind houdt op met waaien
 en bevroren is de maan


Je bent stralend als de zon
. 

Je bent volmaakt, zo naakt en klein


En de wereld lijkt voor eventjes perfect te zijn



Ik wist niet dat ik na een blik


zo veel van je houden zou


Maar ik weet nu al niet eens meer


hoe ik leefde zonder jou


Voor zoveel wezenlijke dingen


Leek ik blind tot dit moment


En die zijn ineens zo zichtbaar


Nu dat jij er bent

30 september: 13.30 uur: geboren Lukas Bakker

Over De Geboortenis

Deze blog is in 2010 geïnitieerd door Hester Appelman, zwangerschapscoach. Sinds juni 2012 is deze blog onderdeel van de Stichting De Geboortenis, bestaande uit Christine Derksen, Minna Sangi en Nienke Stoop. De stichting heeft als doel het oprichten van een informatieplatform, het bundelen van zorg rondom de bevalling in regio Zutphen, het aanbieden van bijscholing aan zorgverleners en op termijn het realiseren van een geboortehuis.
Dit bericht werd geplaatst in Bevalling, Zwangerschap en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s