Bevallingsverhalen: de magie verbroken

Lang heb ik dit verhaal bij me gedragen. Het heeft me destijds verscheurd en nog voel ik me verdrietig als ik deze woorden op papier schrijf. Omdat deze bevalling zo mooi illustreert wat er in een gemedicaliseerde setting regelmatig gebeurd wil ik hem toch met jullie delen.

De magie verbroken

Het was rond 21.30 in de avond toen ik een telefoontje kreeg van haar. Ze vertelde me dat ze al even weeën had maar dat ze plotseling zo krachtig waren geworden dat ze toch maar besloten had om naar het ziekenhuis te gaan. Dit wilde ze eigenlijk liever niet, ze wilde haar baby die in een stuit lag het liefst in water geboren laten worden (lees meer), thuis in de omgeving die haar vertrouwd was. Omdat haar baby nu vroeger was gekomen dan ‘normaal’ tegen de 37 weken, vond ze het toch verstandiger om naar het ziekenhuis te gaan. Ik begreep haar keuze en zou zo snel mogelijk naar het ziekenhuis komen om hun bij te staan. Onderwijl in de auto ging ik nog even in gedachten langs alle gesprekken die we van te voren hebben gehad. Veel tijd hebben we besteed aan het verwerken van de vorige bevalling waarin zij het als heel vervelend had ervaren om van de dokter op haar rug te moeten gaan liggen tijdens de persweeën. Ze wilde dit nu ook pertinent niet en vond het heel belangrijk dat dit in het geboorteplan kwam te staan. Dit zo gezegd, zo gedaan.

Aangekomen in het ziekenhuis waren haar weeën al behoorlijk krachtig en frequent. Toch was ze onrustig en schoten haar ogen af en toe angstig heen en weer. Het was duidelijk te zien dat ze het niet fijn vond om weer in het ziekenhuis te zijn. We installeerden ons in de kraamsuite om kort daarop bezoek te krijgen van de arts in opleiding en zijn collega. Helaas vond de arts in opleiding het, naar aanleiding van onze vraag of zij de monitor soms af mocht doen, nodig om te benadrukken dat zij een medische indicatie had en dus het liefst continue aan de monitor diende te blijven. Dit is overigens niet effectief beter voor moeder of kind en kan zelfs bijdragen aan een hoger percentage ingrepen (bron: NVOG). Zij vroeg hen of zij het geboorteplan hadden gelezen en of zij akkoord waren met haar wens om in contact met haar baby en lichaam de voor haar en haar baby meest comfortabele positie te kunnen kiezen. Ook hier werd helaas afwijzend op gereageerd en gezegd dat het protocollair beleid was dat ze tijdens de persweeën op haar rug zou moeten liggen.

Mijn cliënte werd steeds onrustiger en de weeën namen zichtbaar in kracht af. De adrenaline had het helaas overgenomen van de oxytocine. Toen beide artsen weer verdwenen waren gaf zij weer aan niet op haar rug te willen liggen. Ik vroeg haar of ze wilde dat ik nogmaals met de arts ging praten om te overleggen. Dit wilde ze graag, waarop ik de kamer verliet en hem ging zoeken. Hem gevonden te hebben gaf ik nogmaals aan hoe belangrijk het voor mijn client was dat zij op haar eigen manier kon bevallen. Hij gaf aan dit te begrijpen en wilde wel meewerken aan het zou nu en dan af doen van de monitor en het in ieder geval zelf laten bepalen van haar positie tot zij in de persfase zou zijn aangekomen. Op mijn vraag waarom dit voor hem zo belangrijk was gaf hij mij het volgende te kennen: ‘het is belangrijk dat zij zich goed voelt, maar ik moet me ook comfortabel voelen’.

Tja, misschien dat jullie kunnen begrijpen hoe ontzet ik was. Sinds wanneer is goede zorg gebaseerd op het comfort van de zorgverlener en niet de zorgbehoefende. Bovendien is onderzocht dat de positie op je rug de meest slechte is voor de moeder EN baby (lees meer). En erger nog waarom was deze arts in opleiding zo ontzettend bang om een vrouw die contact heeft met haar lichaam haar eigen ding te laten doen en alleen in te grijpen wanneer er echt iets aan de hand is? Voor mij was dit echt de omgekeerde wereld, een wereld die ik totaal niet begreep, maar nu als een razende op mij afkwam. Waar was ik in beland?

Terug bij mijn cliënt gekomen keek ik haar in de ogen. Ze was moe, ontmoedigt en ze voelde zich innerlijk verslagen. Ik begreep haar heel goed. Haar wens was niet gehoord en haar gevoel dat zij het voor het zeggen had aangaande haar lichaam en haar baby waren haar nogmaals ontnomen. Pijnlijk en confronterend. Ik pakte haar handen en sprak haar zacht toe, vertelde haar dat ik begreep dat het oneerlijk was, maar dat haar baby haar nu nodig had en dat zij de kracht in zichzelf zou moeten vinden om haar baby op de wereld te zetten. Deze dappere vrouw vond de kracht en kon de angst van zich afschudden en de weg vrij maken voor haar baby. Moedig en onverzettelijk als een huis bleef ze staan, niet van plan om te wijken, zij zou haar baby geboren laten worden, hoe dan ook.

Toen eenmaal de vliezen gebroken waren werd zij verzocht op het bed plaats te nemen en op haar rug te gaan liggen. Ze keek me aan en zei met een ondertoon van wanhoop in haar stem ‘ik wil niet op mijn rug liggen’. Ik zei haar dat ze niets verplicht was, dat dit de wens van de arts was maar zij de vrijheid had om anders te kiezen. Ze ging liggen op haar rug, na twee keer persen vond de arts het nodig om haar in te knippen. Gelukkig werd kort daarna haar baby gezond en wel geboren. Ze mocht hem gelijk op haar borst houden en ‘mocht’ ongestoord van het avontuur bijkomen met hem in haar armen. 

Hoe mooi het ook is dat haar baby gezond ter wereld kwam en gelijk bij haar kwam liggen. De euforie bleef uit. Wat een extatisch moment had moeten zijn, het verliefd worden op je baby en de hele wereld met hem, was verworden tot een routine. De magie was verbroken. Ook in de nagesprekken gaf ze aan dit te hebben gemist.

Tot slot

Waarom ik het zo belangrijk vind om deze bevalling te delen is dat het een paar heel belangrijke thema’s illustreert. Het geeft weer hoe angst van invloed is op de weeën, hoe belangrijk de manier van communicatie is die de zorgverleners hanteren, maar ook het bizarre feit dat zorgverleners vaak beslissingen maken vanuit angst en niet vanuit noodzaak. Dat laatste baart mij erg zorgen, voornamelijk omdat er steeds meer vrouwen naar het ziekenhuis gaan vanuit angst. Wat zij juist nodig hebben is geruststelling en vertrouwen van degene die aanwezig zijn tijdens haar bevalling. Dit zal niet alleen hen, maar ook hun baby’s ten goede komen!

Voor (aanstaande) moeders en vaders

Mocht dit jouw zijn overkomen, dan kan het fijn zijn om in gesprek te gaan met je zorgverlener. Alleen wanneer jij deelt wat jouw overkomen is en hoe dat voor je was kan de betreffende persoon er iets van meenemen voor zichzelf en zijn/haar cliënten. Vaak zul je dan ook merken dat er geen sprake was van een slechte intentie, maar eerder een onwetendheid aangaande jouw proces op dat moment. Indien je nog gaat bevallen raad ik je aan om aan de hand van een geboorteplan (lees meer) van te voren in gesprek te gaan met je zorgverlener. Dit kan al veel miscommunicaties en verwarring voorkomen. Bovendien is het ook goed om te beseffen dat wanneer het erop aan komt, jij altijd het recht hebt om ‘nee’ te zeggen. Luisteren naar wat jij nodig hebt om jouw baby op de wereld te zetten is één ding, maar er naar handelen een tweede. Een ondersteunende partner, vriendin of doula (lees meer) zou je hierin ook kunnen ondersteunen als je dat moeilijk vindt.

Over De Geboortenis

Deze blog is in 2010 geïnitieerd door Hester Appelman, zwangerschapscoach. Sinds juni 2012 is deze blog onderdeel van de Stichting De Geboortenis, bestaande uit Christine Derksen, Minna Sangi en Nienke Stoop. De stichting heeft als doel het oprichten van een informatieplatform, het bundelen van zorg rondom de bevalling in regio Zutphen, het aanbieden van bijscholing aan zorgverleners en op termijn het realiseren van een geboortehuis.
Dit bericht werd geplaatst in Bevalling, Ouderschap en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

6 reacties op Bevallingsverhalen: de magie verbroken

  1. Mooi blog alweer.
    Helaas moet ik zeggen dat het nagesprek met de zorgverlener bij mij geen enkele opluchting heeft gebracht, destijds. Ik ging juist naar het gesprek toe met het gevoel dat wat er was gebeurd onmogelijk de bedoeling kan zijn geweest, maar tijdens het gesprek werd duidelijk dat de gyn weldegelijk kwaadaardige intenties moet hebben gehad. Mijn advies: Ga niet alleen naar zo’n nagesprek, maar neem een vertrouwenspersoon mee.
    Groetjes,
    Minke

    • Beste Minke,

      Wat een ontzettende vervelende ervaring lijkt me dat en dank je voor het delen. Ja er zullen altijd mensen zijn die niet horen wat een ander zegt helaas. Wellicht dat in die gevallen een vertrouwenspersoon zou kunnen bemiddelen. Gelukkig heb ik het ook anders gehoord en hangt het dus af van wie je treft. Ook hier is het dus weer belangrijk om te luisteren naar eigen intuïtie of het in jouw geval nodig is om in gesprek te gaan en zo ja hoe je dat het beste zou kunnen aanpakken om een zo constructief mogelijk gesprek te krijgen waarin niemand zich aangevallen hoeft te voelen.

      Nogmaals dank voor het delen, het is een mooie aanvulling.

      Warme groet
      Hester

  2. Jolien zegt:

    Lieve Hester en Minke,
    Dank je wel voor dit delen van dit verhaal. Ik vind het een heel belangrijk verhaal, want dit zijn verhalen (gezonde baby bij de moeder in haar armen zonder euforie of liefde) die heel veel voorkomen in de praktijk.
    Helaas is mijn ervaring (als moeder en vroedvrouw) ook dat het moeilijk is om in een nagesprek te vertellen wat je gemist hebt in de zorg. Niet alleen je eigen gevoelens delen maar ook de ander horen kan een enorme klus zijn.
    Eerst een brief schrijven, dit laten lezen aan iemand en samen naar het gesprek gaan geeft vaak veel kracht in een moment waarin je je kwetsbaar kunt voelen.
    Het is heel belangrijk dat je het gesprek wel aan gaat. Voor jezelf, de verwerking van deze geboorte en de ruimte die je daarmee voor jezelf creëert. Maar ook voor alle moeders die na jouw komen en voor de ‘hulpverlener’ die tegenover je zit.
    Liefs
    Jolien

    • Beste Jolien,

      Heel begrijpelijk dat ook jouw dit aan het hart gaat en met jou denk ik iedereen die de moeder en de geboorte een warm hart toedragen. Dank voor deze toevoeging vanuit je ervaring als moeder en vroedvrouw. Mooi is als je echt iets voor jezelf doet, je het automatisch ook voor een ander doet.

      Warme groet
      Hester

  3. Boudewijn zegt:

    Dag Hester,

    Dankjewel voor dit bericht en voor je onwijs waardevolle blog…

    hartegroet,

    Boudewijn

Laat een reactie achter op De Geboortenis Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s